Wymiana cewników

Cewnik urologiczny ma postać cienkiej, elastycznej rurki, która jest połączona ze zbiornikiem i umożliwia odprowadzenie moczu z układu moczowego. Wykorzystuje się go:

  • w leczeniu choroby (w przypadku niemożności wydalenia moczu w sposób naturalny, co prowadzi do jego gromadzenia w pęcherzu i nerkach i jest przyczyną uszkodzenia narządów oraz zwiększonego ryzyka zakażenia dróg moczowych),
  • w diagnozowaniu choroby (np. do przeprowadzenia bilansu płynów, a także podania środka cieniującego w trakcie cystografii lub soli fizjologicznej podczas badania urodynamicznego).
  • przy zastoju moczu (co może oznaczać kamicę nerkową lub rozrost prostaty),
  • u osób, które utrzymywane są w śpiączce farmakologicznej,
  • po operacjach w obrębie układów: moczowo-płciowego i pokarmowego,
  • u rodzących kobiet, w sytuacji, w której nie mogą opróżnić pęcherza.

Osoby z pęcherzem neurogennym lub chorobami neurologicznymi potrzebują jednak cewnika na stałe, ale są zobligowani do jego wymiany co pewien czas. Może tego dokonać jedynie lekarz lub pielęgniarka urologiczna. Cewnik wykonany z lateksu należy wymienić po 10 dniach, pokryty silikonem – po 3 tygodniach, natomiast w pełni silikonowy – po ok. 4-6 tygodniach. Zdarza się również, że czynność tę trzeba wykonać wcześniej – w przypadku zatkania się cewnika, wyciekania moczu lub wystąpienia objawów zakażenia dróg moczowych.